Bir tüfek, Bir Köpek!

Pandemi ile birlikte ufak oğlumun da Sakarya Üniversitesini kazanması ile inşaat halinde olan evimizi yaşanır hale getirip paldır kültür yerleştik. Evimizin yerleşkesi biraz köy dışında olması nedeniyle geçmişten gelen alışkanlıklardan da olsa gerek “ Bir tüfek, Bir Köpek” ihtiyacı hissederek sahip olmak istedik.

Biz eve yerleşmeye çalışırken komşumuz 3 gün içinde evlerinden ayrılarak köpeklerini de yalnızlığa terk ederek gittiler. Bir yıl kadar süren köpeğin yalnızlığına biz çare olmaya çalışarak doğal bakımını üstlendik. Tabi bir yıl sonra köpeğin sahipleri gelince hayvan bizden uzaklaşmaya başladı. O dönem köyümüzün muhtarı da olan gençlik arkadaşımın yardımı ile barınaktan bir köpek sahiplenmek istedik. Barınağa gittiğimizde gördüğümüz köpeklerden bir yavru iki köpek sahiplendik. Yavru köpek 2 ay sonra ölünce barınaktan sahiplendiğimiz köpekle birlikte yaşamaya başladık.

Evimiz konum itibariyle terk edilen, sokağa atılan kedi ve köpeklerin barınmaya çalıştıkları bir alan olduğundan barınaktan aldığımız köpeğin dişi olması nedeniyle de olsa gerek kapımızda barınan hayvan sayısı artmaya başladı. Barınan köpeklerden birinin de 7 adet yavru yapması ile evcil hayvan sayımız 11’e yükseldi. Yavruların sevimliliğini gören komşularımız bir kısmını onlar sahiplendi bir kısmı da evimizin önündeki caddeden geçen araçların altında kaldı. Diğer bir kısmını da belediyemizi arayarak alınmasını talep ettik böylece evcil hayvan sayımız yeniden bire düştü. Buraya kadar yazdıklarım 3 yıl öncesine kadardı.

Konumumuz gereği olduğuna inandığımız alanda aç-susuz kalmış terk edilmiş sevimli hayvanlar kapımızı mesken edinmiş, bize itaat eden varlıklar olarak yaşamlarını sürdürüyorlar. Ancak bir sorun var. Bu köpekler kapımızın önünden geçen yaya, elektrikli bisiklet, otomobil, at arabası ve bisiklet gibi araçlar da dâhil olmak üzere saldırma eğilimi gösteriyor. Şimdiye kadar kimseyi ısırdıklarını duymadım, görmedim ama komşularımızın kümeslerine de musallat oldukları şikâyetleri almaya başladım. Şu an için 3 adet olan bu köpeklerden hiç değilse 2 sinden kurtulmam gerekiyor. Çözüm olarak belediyeyi arayarak alınmasını istedim. Bugün itibariyle 5. Gün henüz gelen giden olmadığı gibi arayan da yok.

Haber bültenlerinde izlediğim “ Köpekten kaçarken, araç altında kalan” başlıklı türden haberlere bir yenisinin daha eklenmesini asla istemiyorum. Şu kadar sayıda köpeğin saldırısına uğrayan, kadın, çoluk/çocuk vs. duymak istemiyorum. Köpeklerin öldürülmesini hiç tasvip etmiyorum. Tüm yetki belediyelere verilmeli, sokaklarda başıboş gezen hayvan bırakılmamalı diye düşünüyorum.

Bu dünya yalnız bizim değil.

 Özen Sanbay Atsanba