Köyümüz kuruluş tarihi bilinmemekle birlikte Abhazya'dan göç eden Abhaz (Apsua/Abaza) halkından oluşmaktadır. 

Kaynak kişi. Kemal Çim

“Çakallık Köyün’ü Kazlat Halıbey kurdu. 

Abhazya'nın neresinden geldikleri bilinmiyor. Ama Ahçıpsı'dan çıktıkları biliniyor. Köyü Kazlat Halıbey kurmuş.” Kemal Çim''in dedesi Çapyak Bey ile birlikte gelmişler. Önce Samsun'a çıkmışlar, Samsun, Ünye, Kabataş'a gelmişler. Kabataş'ta birkaç yıl kalmışlar. Sonra Çakallık’a gelmişler. Dedesi birkaç yıl sonra geri Kabataş'a gitmiş ve orada ölmüş. Halıbey atlıları alıp oraya gitmiş ve kalanları alıp gelmiş. Oğlunu ve hayvanları da Çakallık’a getirmiş.

Kemal Çim Abhazya'dan geldiklerinde olmuş bir olayı fıkra gibi anlattı. Abhazya'dan geldiklerinde yaşlı bir kadın oğlunu namaz kılarken görmüş.

“Oğlum ne yapıyorsun sen öyle, tuhaf tuhaf kendini durmadan yerden yere atıp duruyorsun? Demiş, oğlu da.

“Oh anneciğim, Çok iyi bir şey yapıyorum. Namaz diye bir şey kılıyorum.” demiş.

“Sen ne kılıyorsun bilmem ama o seni kılmasın sakın.” demiş annesi.

“Öyle şey olur mu? Peygamber diye bir şey var. O insanlara iyiliği, doğruluğu öğretiyor.” demiş oğlan.

“Oh annen ölseydi. Sen benim “ah-ımı-beyimi” görseydin kim bilir kendini nasıl yerden yere atardın.” demiş.

Bundan da anlaşılıyor ki ilk geldiklerinde henüz Müslümanlığın gereklerini pek de iyi bilmiyorlarmış. Üstelik beylerine de büyük saygı ve sevgi gösteriyorlarmış. Doğrusu ben bile çocukluğumda bu beylere epey saygı gösterdiklerini gözlerimle gördüm. Ayrıca Müslümanlık konusunda her zaman esnektiler. Hiçbir zaman dinsiz değildiler ama bağnaz da değildiler. Benim dedem imam olmasına karşın ben onun kadar gelenek ve göreneklerine yürekten bağlı bir insan görmedim. Hiç kaçgöçü yoktu. Köyümüzden gelen biri için “kardeşlerin geldi kucakla!” derdi.

Kendisi de çarşının ortasında hangi Abhazla karşılaşsa, kadın olsun erkek olsun hiç çekinmeden geleneklere göre kucaklaşırdı. Bunu gören cemaatin bazıları onun duymayacağını sanarak “gavur hoca” derlermiş ama dedem önemsemezmiş. Böyle konuşanlara “Beni konuşturmayın, gece yarısı pencerelerinize merdiven dayayıp evinize giren delikanlılara göz yumuyorsunuz. Bizi geleneklerimizde böyle bir şey olmaz, herkes kapıdan adabıyla girer, saygı ve terbiye içerisinde oturur, çıkarken de adabıyla çıkar. Ben her sabah camiye en erken giden kişiyim. Sokakta ne olup bittiğini en iyi ben görüyorum. Beni söyletmeyin derdi.” dermiş. O kuşak için gelenekler din kadar önemliydi, geleneksel vecibeler dini vecibeler gibi yerine getirilirdi. Ayrıca benim bu hoca dedemin en yakın akrabalarından bir kol Hücac Bey (Bıçkı)köyünde yaşamış. Acaba onlar Ahçıpsı halkının arasına sonradan mı karışmış diye düşündüğüm gibi, yoksa onlar aslında Ahçıpsılı mıydı diye düşündüğüm de oluyor.

Not: Yukarıdaki metin Abhaz Dernekleri Federasyonu "Sürgün" isimli yayınından alıntılanmıştır.

KÖYÜMÜZDE YAŞAYAN SÜLALELER

Abicipa (Kozba), Agumba , Agurç , Ajünd, Albata , Ananba, Anaşba , Apuga, Ateyipa , Atsanba , Bahipa (Kap), Broka ,Çımsaa (Kap), Çimipa (Kap), Çüjbipa, Gıbnıya, Hoçaa , Hurm , Hunca , Kap , Kazlat, , Keçba, , Korshaliya , Kozba, Kuçba,  Kupal (Kap), Laçış , Lamırça, Alazipa , Majaripa (Kozba), Sakaniya , Tanaş, Tembiya